اگر 4 رکن اساسی آهنگ (Melody), شعر, (Lyric) تنظیم (Compose) و صدای

خواننده (Vocal) را در ساخت و اجرای یک ترانه به عنوان وجوه اصلی ترانه در نظر

بگیریم , سیاوش قمیشی تنها هنرمندی ست که هر4 وجه ترانه اش با دیگر فعالان

موسیقی پاپ (Popular) ایران متفاوت است.سیاوش قمیشی (متولد 1324-1945 در

 اهواز و بزرگ شده در تهران ) آهنگساز,شاعر, تنظیم کننده و خواننده ای ست که در

بین عموم به عنوان خواننده و برای خواص به عنوان آهنگساز و خواننده اعتباری ویژه و

متفاوت دارد. نخستین وجه و شاید مهم ترین وجه تفاوت آثار سیاوش قمیشی در

ملودی هایش نهفته است. ملودی هایی بسیار متأثر از موسیقی کلاسیک (اصیل)

ایران و در عین حال مبتنی بر آکورد های غیر معمول و کاملأ غیر ایرانی که ترکیبی

عجیب و درخشان را از موسیقی ایرانی و غربی در قالب ترانه های پاپ (Popular) به

 وجود آورده است و همچون مهری برجسته, برداشت ناب سیاوش قمیشی را از هنر

 ایرانی با اشرافی جامع بر انواع موسیقی غیر ایرانی به نمایش می گذارد. در بیشتر

آهنگهای ساخته سیاوش رگه هایی روشن و قوی از موسیقی ایرانی را می توان

یافت که گرچه روایت جز به جز موسیقی ردیفی ایران نیستند اما به خوبی حس

ایرانی بودن را حتی در ذهن شنونده ی غیر حرفه ای متبادر می کنند و این هنر

اوست که با گریز آگاهانه از تکرار سنتی ونخ نما, ملودی های ظریف ایرانی را همچون

 تارهای طلا بر پیکره ی ترانه اش می بافد.

با کمی دقت در آلبوم های سیاوش میتوان بسیاری از برداشت های آزاد وی را از

موسیقی کلاسیک ایران به وضوح مشاهده کرد. در واقع سیاوش قمیشی و هم

نسلان موفقش آموزش موسیقی را از کودکی به طور خودآگاه یا ناخودآگاه با موسیقی

 ناب ایرانی شروع کردند. شنیدن روزمره ی اجراهای بسیار موثق و اصیل از بزرگان

موسیقی ایران در سالهای 1320و1330 از رادیو تهران تجربه ای تکرار نشدنی برای

هم نسلان سیاوش به عنوان کودکان آن روزگار و بزرگان آینده موسیقی نوین ایران

بودکه به مرور پس از آشنایی با حوزه های دیگر, موسیقی عملی را از طریق مراجع و

 منابع کاملأ جدا آموزش دیده وتجربه می کردند.سیاوش قمیشی خود سالهای 1970

 را در انگلستان (مهد موسیقی راک) گذرانده و آموزش موسیقی دیده است.

موسیقی گروههای بزرگ غربی و شرایط زمانی – مکانی فعالیت آنها را از نزدیک درک

 و لمس کرده و آثارشان را عملا مشق و اجرا نموده است. این آمیختگی عملی با

موسیقی روز دنیا در کنار ذهنیت و ناخودآگاه انباشته از ملودی های موسیقی ایران,

زمانی که منشا خلق هنری قرار گرفتند ترکیبی نو و بدیع از ملودی و هارمونی را پدید

 آوردند که پیشتر همانندی نداشت. از این روست که موسیقی سیاوش قمیشی را

یکی از بهترین نمونه های هنر هم نسلانش می دانیم. او با برداشت ویژه اش از انواع

 موسیقی و با توجه کامل به موزیک روز دنیا به ویژه در حیطه ی پروگرسیو تنظیم,

صداسازی و میکس به مرز نوآوری و خلاقیتی کامل رسیده و در بیان خود قوام ودوام

یافته است. همکاری با تنظیم کنندگانی آگاه و خوش ذوق (که بعضا با وجودی که

ایرانی نیستند, توانسته اند با موسیقی ایرانی ارتباط برقرار کنند) و نکته سنجی

شخص سیاوش در استفاده ی آگاهانه و هوشمند از صداسازی های الکترونیک و

ساوند افکت های عجیب و بجا در تنظیم قطعاتش, به موسیقی او تنوعی خاص و

رنگارنگی منحصر به فردی بخشیده است که موزیکالیته ی ترانه های او را به گونه ای

بهتر و جذاب تر نمایان میکند. از لحاظ شعری, ترانه هایی که سیاوش برای کار انتخاب

 میکند چند ویژگی اساسی دارند که مهم ترین آنها سادگی و روانی کلام و دوری از

پیچیدگی های معماگونه ی شعری است.

سیاوش از دیرباز علاقه ای به استفاده از کلام روشنفکر مأبانه و غیر مردمی نداشته

 است و با انتخابی آگاه, به دام ابتذال ناشی از ساده پسندی و بی هویتی هم

نیفتاده است. فضای ترانه های او فضایی روشن و امیدبخش است, به دور از سایه

های خاکستری و سیاه رایج در ترانه ی نوین ایران.

اعتراض موجود در ترانه های انتخابی او هم نوع با موسیقی ای, اعتراضی سیاه و

خمود نیستو از تلخی و شیرینی توأم برخوردار است. جالب این که متقابلأ در کارنامه

ی هنری سیاوش به هیچ رو با ترانه های بی معنی و سبک سرانه هم مواجه نمی

شویم. شادترین ترانه های او, نه در کلام و نه در موسیقی به مرز انحطاط و ابتذال

نزدیک نمی شوند و شعر و موسیقی ترانه های شاد او هم ا ز حدود تشخص, حجب

و آبرومندی مأخوذ به حیا بیرون نمی روند. مضامین ترانه های سیاوش عموما مضامین

و موضوعات عاطفی در حوزه زندگی فردی و اجتماعی اند و"عشق, زندگی و حرکت"

در این میان نقش محوری و کلیدی دارند و داستان هر ترانه هم غالبأ با پایانی روشن و

امید بخش همراه است. سیاوش در شناخت و کشف ملودی پنهان در شعر

استعدادی خداداد دارد و با قوه ی درک ریتم بسیار خوب, ضرب آهنگ مناسب شعر و

 ملودی را برای کارش می یابد. به همین دلیل, در آلبوم هایش همه نوع ترانه با ریتم

های گوناگون شنیده می شود, تنوعی که شنونده را دچار ملال ناشی از یکنواختی

آلبوم نمی کند. او در اجرای ترانه هایش صاحب سبکی مشخص است. آشنایی

عمیق با ملودی و تنظیم ترانه ای که آهنگ آنرا بر مبنای توان حنجره و نقاط ضعف و

قوت صدای خود ساخته و ویژی های خاص صدایش اعم از تونالیته و موزیکالیته ی

صدا, نتیجه ی خوانندگی اش را بسیار درخشان و پر ثمر کرده است. صدای زخمی و

خش دار, آمیخته با تحریرها و غلت ظریف آواز ایرانی جملات آهنگین را با صمیمیت و

 احساسی ژرف و بی غش می خواند که گویی شعر و آهنگ تنیده بر هم, از جان

خواننده بر می آیند و بر دل شنونده می نشینند. به جرأت میتوان گفت هیچ

آهنگسازی در موسیقی ترانه ی نوین ایران, در طی سی سال گذشته همانند

سیاوش قمیشی حرکتی رو به جلو و کمال طلب با حفظ و افزایش روز افزون تعداد

مخاطبان نداشته است. ترانه های سیاوش قمیشی (ترانه به معنای جمع آهنگ و

شعر و صدا) مخاطب عام دارد و این عمومیت به ویژه در بین جوانان دیده می شود.

شاید او تنها آهنگساز/خواننده ای ست که هر چه بیشتر کار میکند مخاطبان و علاقه

 مندان جوان تری پیدا می کند و به زبان موسیقی به جوانان, زندگی, عشق و نشاط

می بخشد, همچون دوستی همسن در خلوتشان میخواند و مانند پدری مهربان

سنگ صبور درد های جوانی شان می شود. همه ما – نسل بعد از انقلاب – در داخل

 و خارج کشور با صدای سیاوش قمیشی زندگی کرده ایم , عاشق شده ایم,

گریسته ایم, خندیده ایم و نفس کشیده ایم. با او بوده ایم و او با ما بوده است.

سياوش قميشي 5 بار ازدواج کرده است و حاصل اين ازدواج ها تنها يک فرزند از

اولين همسر اوست . نام پسرش عليرضاست که در شيراز زندگي مي کند و ظاهرا

به خوانندگي هم مي پردازد او بيش از 35 سال سن دارد . نام اولين همسر وي «

وصال » مي باشد . آخرين همسر سياوش قميشي « نازنين مرعشي » نام دارد که

بيش از سي و پنج سال از وي کوچکتر است و حدودا بيست و پنج سال سن دارد . 

موسیقی و صدای سیاوش همچون زندگی اش ساده, روان و بی پیرایه است و به

سادگی در ضمیر پاک جوانان می نشیند و شاید از این روست که جوانان بسیار

دوستش می دارند چرا که جوانی مظهر سادگی و یکرنگی ست. سیاوش قمیشی

مانند سرزمین زادگاهش انسانی آفتابی است, آفتاب وجودش بی غروب باد.

آلبوم‌های سیاوش قمیشی :

• فرنگیس ۱۳۵۳
• حکایت ۱۳۷۱
• خواب بارون ۱۳۷۲
• تاک ۱۳۷۳
• شهر زیبای خورشید ۱۳۷۴
• هوای خونه ۱۳۷۵
• قصه امیر ۱۳۷۶
• قاب شیشه‌ای ۱۳۷۷
• قصهٔ گل و تگرگ ۱۳۷۸
• شکوفه‌های کویری ۱۳۷۹
• حادثه ۱۳۸۰
• نقاب ۱۳۸۱
• بی سرزمین تر از باد ۱۳۸۲
• روزهای بی خاطره ۱۳۸۴
• غروب تا طلوع (رمیکس) ۱۳۸۵
• رگبار ۱۳۸۷

ایمیل آدرس وبلاگ :             Khabare_dagh_87@yahoo.com

ایمیل آدرس مدیریت وبلاگ :    Iman_davoudi_67@yahoo.com

آدرس وبلاگ :                        www.imandavoudi.blogfa.com

باتشکر از اینکه مطالب این وبلاگ را برای مطالعه انتخاب کردین لطفا نظرات خود را

برای ما بنویسید .